Tevekkül – Kadir Gültekin

Tevekkül

Bugün uzun zaman sonra bir arkadaşımla karşılaştım. Bazı konularda görüşlerimiz farklı ama görünce onu özlediğimi hissettim. Gördüğüm zaman böyle hissettiğim arkadaşlarımın sayısı bir elin parmaklarını belki geçer. Biraz yürüdük, sohbet ettik. Evlenmiş. Seni çok aramak istedim ama hiçbir arkadaşımı aramadığım için onlara haksızlık yapmak istemedim dedi. Şimdi her gün uzun yoldan geliyor, derse giriyor sonra tekrar uzun yola gidiyor. Ne için? Bir düşün ne için.

İki sence önceydi sanırım. Abimle beraberdik. Namazdan çıktık, bizim caminin müezziniyle biraz sohbet ettik. Bebeği rahatsızmış, kuvöze aldılar dedi. Üzüldüğünü, çok üzüldüğünü hissediyordum ama yüzünde tebessüm vardı, yüzünde teslimiyet vardı. Kolay değil, sınandığını biliyordu. O zaman farkına varamamıştım. Sonradan, çok sonradan düşününce anladım. Sen de düşün ne için? Bir düşün.

Yeni bir senenin, yeni bir dönemin başlangıcındayım. Geçen senelerden daha yoğun bir dönem olacak. Bana, yani bize düşen çalışmak. Hakikaten (Allah’ın lütfu ve yapılan bağışlar dışında) insana, kendi çalışmasından başkası yoktur. Birbirimize dua edelim, niyetimizi unutmadan çalışalım. Yorulsak da, sıkılsak da gönlümüz ferah olsun. Şüphesiz güldüren de O’dur, ağlatan da. Tevekkül etmeyi bırakmayalım. Eyvallah. Ne güzel diyordu değil mi? Eyvallah.

İlgili Yazılar

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.