ODTÜ

Gece ve Sabah

Herkes uyudu. Kendimi zorluyorum. Kafamda sürekli aynı ses. Tak, tak, tak, tak. Bir gece ne kadar uzun sürebilir? Bir insan ne kadar yorulabilir?

5 dakika kadar uyumuşum. Sonra uyandım. Farkında değildim rüya görüyormuşum. Oturdum karanlığı seyrettim. Gözlerim kızardı. Gözlerim o kadar çok kızardı ki kendimi göremez oldum. Sesimi duyamadım. Yerimden kalktım, biraz yürüdüm. Dışarı çıktım, temiz hava beni kendime getirir dedim. Getirmedi. Geri geldim, bilgisayarın başına oturdum. Bir ses aradım. Aradığım sesi o kadar iyi biliyordum ki açmaya elim gitmedi. Aradım. Okumaya başladım. Okudukça kendime geldim. Okudukça olanları hak ettiğimi anladım, ne kadar aciz olduğumun farkına vardım. Oda çok karanlıktı. Mesaj önümde duruyordu. Tekrar okudum.

“(Ey Rabbimiz!) Yalnız sana (ibadet ve itaatle) kulluk eder ve (her hal ve ihtiyacımızda) ancak senden medet umar/yardım dileriz. Fâtiha 5”

Daha fazlasına elim gitmiyor.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.