Atatürk Arboretumu / İstanbul

Biz Susanlarız

Uzun süren konuşmaların ardından ne zaman biteceği belli olmayan bir sessizlik oldu.
Sustuk, bütün konuşan ademoğullarının aksine, sustuk.
Geçmişin üstünü kapatabilmek mümkün mü?
Bugün son olacaktı, o gün son olmadı. Yenildik, yenilmekten usanmaz mı insan?
Bizim gibiler için yeni bir hayata alışmak zordur.
Onlara her baktığında eskileri biraz daha aramak, hüzünlendirir bizi.
Onlar bizim baktığımız gibi bakmıyorlar, çok konuşuyorlar.
Görmek istedikleri gibi görüyorlar.
Biz o değiliz ki.
Sahi, biz kimiz?
Biz yeryüzünün en güzel hikayesini, Yusuf’un hikayesini okuyanlarız.
Biz yağmuru sevenleriz, biz yürüyenleriz, biz yolda olanlarız.
Biz yeniye alışamayanlarız.
Biz, susanlarız.
Yol belli, yolcu belli, peki ya dost?
Dost suyun sızısını beraber hissedebildiğindir.
Dost uzakta da olsa, gönlünde bir olandır.
Olsun, bugünümüze de hamd olsun.
Her seferinde boynumuz bükük gittiğimiz Rabbimize hamd olsun.
Biz susalım, onlar farklı anlasın.
Allah kuluna kâfi değil midir?