Arafta – Kadir Gültekin
Bahardan / ODTÜ

Arafta

Kendimi iyi hissetmiyorum. Kendimi çok kötü hissediyorum. Bir insanın saf ve temiz duygularıyla oynanmasına içim el vermiyor. Dayanamıyorum, sessiz kalamıyorum. Söz ver, öğrendikten sonra söyleyeceksin diyor. Öğreniyorum. Söylememiyorum. Gözlerinin içine bakıyorum ama dilim varmıyor. Sebep olmak istemiyorum. Vicdanım hiç rahat değil. Söylesem de içim rahat etmeyecek biliyorum. İçim sıkılıyor. Nasıl atlatacağımı bilmiyorum. Galiba en iyisi susmak. Vicdanıma söz geçiremiyorum. Kadir diyorum, kendini onun yerine koy. Olmuyor. Başım sıkışıyor, düşüncelerim sıkışıyor. İki insanın arasında kalıyorum. Tam ortada, arafta. İnsanlara karşı güvenim kalmadı. 2 gündür yaşadıklarım ve öğrendiklerim beni çok yıprattı. Sustum. Gülmeyi unuttum. Kendimi unuttum. Verdiğim sözü unuttum. O sözü sen de vermiştin. Ne yapacağımı, nasıl davranacağımı bilmiyorum. Kır beni diyor, kır ki iyileşeyim. Kır ki kendime geleyim. Kır ki unutayım seni. Nefsinle bakma. Nefsinle hareket etme. İnsanlara kötü konuşma. Kırılma. Kusur görme. Gece gibi ol. Gündüz gibi ol. İnsanlara nefes ol, ferah ol. Her şey olacağına varır. Eyvallah. İstediğimiz her şey olmuyor. Olmayınca da üzülüyoruz. Bazen olandan çok farklı düşünüyorum. Öyle olsun istiyorum ama gerçek çok farklı. Baktığım yön aslında boşluktan başka bir şeyi göstermiyormuş, o gün bittiğinde anladım. O zaman yüzleştim kendimle. O zaman anladım o uçurumun ne kadar derin olduğunu. Güzel düşünmek istiyorum, güzel bakmak istiyorum, güzel görmek istiyorum. Bazen olmuyor. Bazen ne kadar istesem de sonuç alamıyorum. Elimde kalan hayal kırıklığından başka bir şey olmuyor. Kendimi kimseye yük etmek istemiyorum. Buna hakkım yok biliyorum. Dibine kadar yaşıyorum o hayal kırıklığını. Zaman geçiyor. Bir gün daha bitiyor. Bir gün daha doğuyor. Biraz daha yaklaşıyoruz. Biraz daha uzaklaşıyoruz.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.