Kadir Gültekin – Sayfa 5 – "Azınlık olmak iyidir."

Derûni Ahenk / Yuvarlak Çay

Attığımda O Oku

Benden daha ne olur, yürür yalan söylerim
Bir şey acır içimde bu göğsüme ne kattın
Sende noksan bulmadım şu yerle gök yanarken
Attığımda o oku ben atmadım sen attın

Rab bu nasıl denizdir yüzme bilen kuşu yok
İçimde acır bir şey bu göğsüme ne kattın
Anlar gibi olmuştum yetmiş üçte bir cuma
Attığımda o oku ben atmadım sen attın

Geçer gider hacegân ve ahûlar ve zaman
Acır bir şey içimde bu göğsüme ne kattın
Bilmem değmişse bile ağa yahut karaya
Attığımda o oku ben atmadım sen attın.

Süleyman Çobanoğlu

Ankara

Kalbine İyi Bak

Bu his çok farklı. Bir şehri izlemek için en güzel yer burası galiba. Gideceğimi hissediyorum. Arkadaşlarım beni bekliyor. Göçebe gibi yaşıyorum. Şikayetçi değilim ama. Yol türküleri eşlik ediyor bana. Bilmiyorum ne kadar kaldığını. Kendimi hiç olmayacak yerlerde, hiç olmayacak zamanlarda seni düşünürken buluyorum. Seni arıyorum ama bulamıyorum. Kayboldun. Bu kayboluş inşallah iyi bir hâl üzeredir. O zaman bulabilirim seni. Ruknettin’in Kalbi. Ötesi karanlık. Son 9 günüm çok güzel geçti. Daha önce birçok şehir gezdim, birçok yerde bulundum ama o günlerde aldığım tadı hiçbir yerde alamadım. ‘Bizden konuşan bizim elbisemize bürünür.‘ O elbiseyi üzerimizden hiç çıkarmayalım olur mu? Hayattaki her varlık bir yeri kendisine referans alıyor. Biz de o günleri kendimize referans alalım, o günler bize referans olsun. Burada biraz durmak iyi gelecek galiba. Biraz gözyaşı iyidir böyle zamanlarda.

Bazı insanlar var hayatımda, onlarla aramızda aşılmaz, görünmez bir duvar var sanki. Yakın zamana kadar üzülüyordum niye böyle diye. Sonradan anladım bunun aslında iyi bir şey olduğunu. Biz çoğu zaman farkında değiliz ama bazı insanlarla aramızda hep o görünmez duvar var. Bazı insanlarla da yollarımız bir şekilde birleşiyor. Yaşayarak öğrendim, öğreniyorum. Sen benim yol arkadaşımsın. Görmesem de, bilmesem de, ulaşamasam da öylesin. Yolculuğun sonuna yaklaşıyoruz. Gökyüzünde hilal var, hilalin üstünde bulutlar. Bir yerlerden bu tarafa doğru bakıyorsun biliyorum. Zaman duruyor. Ne fark eder? Ben yine yazarım. Sen hep İyi ol. Kalbin hep ferah bulsun bulunduğun yerlerde. Kendine ve kalbine iyi bak.

Bisikletler / Z.B.

Terk

110 tane not. Yorgunluk. 2 sene sonra tekrar, elhamdülillah. Harfler önümde dizili duruyor. Bir şeyler anlatmak istiyorum. Çoğu zaman anlatmak istediklerimi seslere dönüştüremiyorum, kısık kalıyor. Sana da kendime de anlatamıyorum. Bu yüzden bu notları yazıyorum, iyi hissettirdiği için galiba. Bilmek mi iyi, hiç bilmemek mi? Bir mucize yemyeşil gözleriyle bana bakıyor. Zamanın içini ne kadar doldurabiliyorsun diye soruyor içimdeki. Zamanın eli değdi bize. Tam şu an böyle geçti şarkıda. Kafamın içi çok dolu. Bazen biraz uzak kalmak iyidir. Bunu ben söylemiyorum, büyüklerimiz böyle öğrettiği için yazdım. Yolculukta hayır ve bereket vardır. Bence buradaki yolculuktan kasıt biraz da insanın kendi içine olan yolculuğu. İnsanın kalbini eğitmesi, terbiye etmesi. Bu eğitim, bu terbiye yani bu yolculuk nasıl olur? Bunu konuşabiliriz. İncinmemek ve incitmemek. Süleymaniye. Kırmızı vosvos. Terk. Sosyal medya hesaplarımı kapattım. Ölçüyü tutturabilirsem belki tekrar açarım. Göz önünde olmayınca bizi kaç kişi hatırlar? Kaç kişi haberimiz olmadan dua eder bize? Kaç kişiyse biz o kadarız işte. 20 Kasım 2016’da Burak ile sosyal medya hakkında konuşmuştuk. Bence insanı olduğundan farklı gösteriyor oralar. Görünme hissi, bilinme hissi ve sûni mutluluklar. İnsanı insanın karanlığı haline getiren yerler. İnsan yeteri kadar çalışmadan, uğruna sıkıntı çekmeden elde ettiği şeyin kıymetini bilmezmiş. Oralara bakınca aklıma hep bu düşünce geliyor. Kolay kazanılmadı ki onlar, sen de biliyorsun. Burada konuyu biraz daha derine indirmek isterdim ama bunları şimdi yazmaya hakkım yok. Belki bir gün, inşallah. Üzülüyorum, sıkılıyorum. Kınamak istemiyorum. Müslümana yakışmaz kınamak. Ben öyle biri değilim. Sen de değilsin. Haberin yok biliyorum ama ben seni çok özledim. Tam şu an ne yapıyorsun acaba? Ne düşünüyorsun, neyi hayal ediyorsun? En son ne yedin, seni en son ne mutlu etti? Neye güldün en çok, canın neye sıkıldı? Çok soru sordum biliyorum. Allah seni iyilerden eylesin. Özlemek biraz da ulaşamamakmış. Sevmek de öyle. Bunu daha önceden yazmıştım. Şimdilerde yaşıyorum, Bugün çok sevdiğim bir arkadaşım aradı beni. Kitap vermiştim, bitirmiş. Tahlilini yaptık. Güzel oluyor böyle. Şimdi başka bir kitaba geçtik. Bitirince tekrar konuşacağız inşallah. Zaman çok hızlı geçiyor. Yapmak istediğim bazı şeylere yetişemiyorum. O öyle olmamalıydı diyorum. Geri döndüremiyorum. Yaşamak biraz da bu herhalde. Yaşamak. Nefes almak. Beklemek. Ümit etmek. Nefes vermek. Düşüp yeniden kalkmak. Bir insanı incitmeden olması gerekeni söylemek de bir hünermiş, gözlerimin içine öyle baktığında anladım. Üsküdar’a insanı ıslatmayan yağmur yağıyordu. Kadir dedi, gözlerinin içi gülüyordu. Kadir, kalk gidelim.

Uzaklardan...

Beklenen

Yol bitiyor. Geliyorsun hissediyorum. Beklenen. Abim böyle yazmış çok eskiden. Büyüyünce anladım. Büyüyünce, o yokluğu hissedince öğrendim. Beklenen. O kavuştu bekleyenine. Biz de kavuşacağız inşallah. Bir yerlerden beni görüyorsun biliyorum. Hissediyorum. Çok fazla muhabbet etme fırsatımız olmadı. Olacak ama. Az kaldı olacak. İnşallah.

Köprülerden geçiyoruz, bitmeyen yollardan. Bizi sevdiklerimize götürüyor yollar. Bizi sevdiklerimizden ayırıyor. Söyleyeceğim galiba. Belki de hiç söyleyemeyeceğim. İstanbul’a gün doğuyor. Denizin üstüne, kıpkırmızı. Anlatamıyorum. Varmak istediğim yeri anlıyor musun? Varmak istediğin yârdan geçebiliyor musun? Öyle güzelsin ki. Gözlerim kızarıyor.

Çocukluğumun sofrası. İlk gençliğimin sofrası. Adam olmaya başladığımız yılların sofrası. Ne kadar uzağa da gitsek, dönüp dolaşıp o sofraya oturuyoruz. O sofranın etrafında pişiyoruz. Değişmem o sofrayı hiçbir şeye. Biraz dağınık yazıyorum biliyorum. Bu aralar epeyi bir dağınığım.

“Bendeki özlemin de bir hayli fazla. İnşallah en yakın vakitte görüşürüz.“

İnşallah. Şehir değiştirmenin en büyük ölçütü plakaların değişmesidir. Güneş az önce doğdu. İnsanlar yeni bir güne daha başlıyor. Çocuklar uykusundan uyanıyor. Çocuklar. Dünyanın en masum varlıkları. Bazen çok hızlı yaşıyorum. 1 haftada üç kere yolculuk. Uykusuzluk. Sessizlik. Kuşların cıvıltısı. 5 saat 15 dakika. Kimsin sen? Yürüdüğünü hissediyorum, ağır ağır yaklaştığını. O duvara beraber yaslanalım. Beraber bakalım o kızıllığa, bulutların içine, gökyüzüne.

Ben nasıl biriyim acaba?