Atatürk Arboretumu / İstanbul

Biz Susanlarız

Uzun süren konuşmaların ardından ne zaman biteceği belli olmayan bir sessizlik oldu.
Sustuk, bütün konuşan ademoğullarının aksine, sustuk.
Geçmişin üstünü kapatabilmek mümkün mü?
Bugün son olacaktı, o gün son olmadı. Yenildik, yenilmekten usanmaz mı insan?
Bizim gibiler için yeni bir hayata alışmak zordur.
Onlara her baktığında eskileri biraz daha aramak, hüzünlendirir bizi.
Onlar bizim baktığımız gibi bakmıyorlar, çok konuşuyorlar.
Görmek istedikleri gibi görüyorlar.
Biz o değiliz ki.
Sahi, biz kimiz?
Biz yeryüzünün en güzel hikayesini, Yusuf’un hikayesini okuyanlarız.
Biz yağmuru sevenleriz, biz yürüyenleriz, biz yolda olanlarız.
Biz yeniye alışamayanlarız.
Biz, susanlarız.
Yol belli, yolcu belli, peki ya dost?
Dost suyun sızısını beraber hissedebildiğindir.
Dost uzakta da olsa, gönlünde bir olandır.
Olsun, bugünümüze de hamd olsun.
Her seferinde boynumuz bükük gittiğimiz Rabbimize hamd olsun.
Biz susalım, onlar farklı anlasın.
Allah kuluna kâfi değil midir?

50. Yıl Parkı / Ankara

Dostluk Üzerine

İçinden çıkamadığımız bazı zamanlar oldu, zaman biz olduk, kendi içimizden çıkamadık.
Yine öyle bir zamandaydım, başım sıkışmıştı, düşüncelerim sıkışmıştı.
Kendi içime kendimi anlatıp duruyordum yani, kendi adıma.
İnsan böyle zamanlarda bir kardeşe, dosta ihtiyaç duyuyor, içine düştüğü kuyudan sağ çıkabilmek için.
His mi, tevâfuk mu, bilmiyorum. Ta İstanbul’dan geldi o dost. Ne iyi etti.
Ben anlattım, o anlattı, o sustu, ben sustum…
Lâl oldu yürek, kar yağdı usul usul, muhabbetten muhammed oldu hasıl.
Dostoyevski Yeraltından Notlar kitabında şöyle diyor;
“Umutsuzluk en yakıcı zevktir, özellikle de içinde bulunduğun durumun çaresizliğini açıkça kavramışsan.”
Dost dediğin geliyor o umutsuzluğu yok ediyor işte.
İçine düştüğün kuyuya elini uzatıyor, sağ çıkarıyor seni.
Okumaya devam et

Şirince / İzmir

Yürüyoruz

Yoldayız. Yürüyoruz. Bazen koşuyoruz, koştuğumuz zamanlarda ayağımızın taşa takıldığı da oluyor.
Çoğu zaman düşüyoruz. Sonra daha güçlü kalkıyoruz.
İnsanlar gülüyor, insanlar hep gülüyor.
Sen kapıdan çıktıktan sonra yüzler değişmeye başlıyor.
Görmüyorsun, görmediğini zannediyorlar.

O görüyor. ‘Nereye dönerseniz dönün, orada Allah’ın yüzü vardır.’
Bir insana dost olabilmek kolay değil, bir insana dost olabilmek için önce mert olacaksın.
Yanlışa, yalana bulaşmayacaksın. Sözünün eri olacaksın.
İnsanlar gülüyor, insanlar hep gülüyor.
Yoldayız.
Yürüyoruz.
Yolculuk kendi içimize.