Kategori: Kendime Notlar

Gece Gibi

Yirmi küsür gün olmuş buraya gelmeyeli. Babamla karşılıklı oturup muhabbet etmeyi çok isterdim, başım sıkıştığında arayıp fikrini sormayı da. Siyah beyaz fotoğraflardan seçemediğim o yeşil gözlerine bakmak isterdim.  Olmadı. Kendi gözlerimde babamı arıyorum şimdi. Hiç görmediği birini özler mi insan? Çok özledim. Bugün bu cümleyi ikinci defa kuruyorum. Önemli bir karar aşamasındayım. Kime danışmaya karar versem geri çekiliyorum. Hiçbir şey hislerime tesir etmiyor. Tam bu aşamada babama danışmak isterdim. Böyle zamanlarda içimden hep hayırlısı diyorum. Allah senin için böylesini hayırlı görmüş. Bu yazılmış senin için. Takdiri derk eylemeye çalışıyorum böyle düşününce. Çok unutkanım. Kafam hep başka yerlerde. Fiziki olarak bulunduğum yerin hakkını veriyor muyum bilmiyorum. Çok hata yapıyorum. Sormamam gereken sorular soruyorum. Bazen çok sinirleniyorum. Çok kızıyorum kendime sonra. Savaşlarım hep kendi içimle. Nereye kadar böyle devam edecek? Zaman daralıyor. Zaman sadece modern fizik derslerinde genişliyor. Yıpranıyorum öğrendiklerimden. Kaybediyorum. Zaten hiç kazanmamışım ki. Öyle zannetmişim sadece. O akşam öyle sorunca anladım. Gece uzuyor. Arkada hep aynı müzik. İnsan gece gibi olacak. Ümitsizliğe yer yok. Sorular kafamın içinde dönüp duruyor. Sorular ve cevaplar. Beyaz ne çok yakışıyor insana, en çok da sana. Olmadı. O derin uçurumdan düşüyorum şimdi. Bazen düşmek iyidir. Bazen düşmek acıtır. Bu sefer acıtıyor. Öyle olmasaydı daha iyi olurdu diyesim geliyor ama demeyeceğim. Bu tünel karanlık, içine girmeyince de görülmüyor. Görmüyorsun. Belki de hiç görmeyeceksin. Caddeler boş artık. Adım sesleri duyulmuyor. Sen böylesi daha güvenli diye düşünüyorsun, uzaklaşıyorsun. Sen uzaklaştıkça çarklar dönmeyi bırakıyor. Günler günlerin ardına bağlanıyor. İnsan aynalardan kaçıyor. Hayat bazı insanlara kendi ayakları üstünde durmayı erken öğretiyor. Işığa çok bakınca göremez oluyorsun, böyle zamanlarda biraz karanlık iyi geliyor insana. Ben galiba senin olduğun tarafa doğru çok baktım. Biraz karanlık, biraz gece iyi gelecek. Hoşça kal.

17.08.2017

Allah’ım başımıza gelen sıkıntılara, dertlere sabretmeyi, her halimize şükretmeyi nasip eyle. Gönlümüzü iyileştir, sabır ve şükür kalelerimizi sağlamlaştır, kusurlarımızı affeyle. ‘Sen merhamet edenlerin en hayırlısısın.’ Bizlere merhamet eyle…

Bahardan / ODTÜ

Arafta

Kendimi iyi hissetmiyorum. Kendimi çok kötü hissediyorum. Bir insanın saf ve temiz duygularıyla oynanmasına içim el vermiyor. Dayanamıyorum, sessiz kalamıyorum. Söz ver, öğrendikten sonra söyleyeceksin diyor. Öğreniyorum. Söylememiyorum. Gözlerinin içine bakıyorum ama dilim varmıyor. Sebep olmak istemiyorum. Vicdanım hiç rahat değil. Söylesem de içim rahat etmeyecek biliyorum. İçim sıkılıyor. Nasıl atlatacağımı bilmiyorum. Galiba en iyisi susmak. Vicdanıma söz geçiremiyorum. Kadir diyorum, kendini onun yerine koy. Olmuyor. Başım sıkışıyor, düşüncelerim sıkışıyor. İki insanın arasında kalıyorum. Tam ortada, arafta. İnsanlara karşı güvenim kalmadı. 2 gündür yaşadıklarım ve öğrendiklerim beni çok yıprattı. Sustum. Gülmeyi unuttum. Kendimi unuttum. Verdiğim sözü unuttum. O sözü sen de vermiştin. Ne yapacağımı, nasıl davranacağımı bilmiyorum. Kır beni diyor, kır ki iyileşeyim. Kır ki kendime geleyim. Kır ki unutayım seni. Nefsinle bakma. Nefsinle hareket etme. İnsanlara kötü konuşma. Kırılma. Kusur görme. Gece gibi ol. Gündüz gibi ol. İnsanlara nefes ol, ferah ol. Her şey olacağına varır. Eyvallah. İstediğimiz her şey olmuyor. Olmayınca da üzülüyoruz. Bazen olandan çok farklı düşünüyorum. Öyle olsun istiyorum ama gerçek çok farklı. Baktığım yön aslında boşluktan başka bir şeyi göstermiyormuş, o gün bittiğinde anladım. O zaman yüzleştim kendimle. O zaman anladım o uçurumun ne kadar derin olduğunu. Güzel düşünmek istiyorum, güzel bakmak istiyorum, güzel görmek istiyorum. Bazen olmuyor. Bazen ne kadar istesem de sonuç alamıyorum. Elimde kalan hayal kırıklığından başka bir şey olmuyor. Kendimi kimseye yük etmek istemiyorum. Buna hakkım yok biliyorum. Dibine kadar yaşıyorum o hayal kırıklığını. Zaman geçiyor. Bir gün daha bitiyor. Bir gün daha doğuyor. Biraz daha yaklaşıyoruz. Biraz daha uzaklaşıyoruz.

ODTÜ

Gece ve Sabah

Herkes uyudu. Kendimi zorluyorum. Kafamda sürekli aynı ses. Tak, tak, tak, tak. Bir gece ne kadar uzun sürebilir? Bir insan ne kadar yorulabilir?

5 dakika kadar uyumuşum. Sonra uyandım. Farkında değildim rüya görüyormuşum. Oturdum karanlığı seyrettim. Gözlerim kızardı. Gözlerim o kadar çok kızardı ki kendimi göremez oldum. Sesimi duyamadım. Yerimden kalktım, biraz yürüdüm. Dışarı çıktım, temiz hava beni kendime getirir dedim. Getirmedi. Geri geldim, bilgisayarın başına oturdum. Bir ses aradım. Aradığım sesi o kadar iyi biliyordum ki açmaya elim gitmedi. Aradım. Okumaya başladım. Okudukça kendime geldim. Okudukça olanları hak ettiğimi anladım, ne kadar aciz olduğumun farkına vardım. Oda çok karanlıktı. Mesaj önümde duruyordu. Tekrar okudum.

“(Ey Rabbimiz!) Yalnız sana (ibadet ve itaatle) kulluk eder ve (her hal ve ihtiyacımızda) ancak senden medet umar/yardım dileriz. Fâtiha 5”

Daha fazlasına elim gitmiyor.