Category: Kendime Notlar

Uzak

Yazmayı çok özledim. Uzun zaman sonra, uzun bir vaktim oldu çok şükür. Çok yoruldum. Yorgunluğum gözlerime yansıyor artık. İmtihan üstüne imtihan. Yetişmesi gereken işler. Bu kargaşada sana yetişemeyen ben. Arkadaşlarımı çok özledim. Bazı arkadaşlarım değişti. Onların o değişmeyen, eski hallerini özledim. Beraber ateş yakmayı, o ateşe hayallerimizi atmayı özledim. Ben çok uzaktayım. Hem senden hem arkadaşlarımdan çok uzaktayım. Ömrümün hiçbir döneminde kendimi, kendime bu kadar uzak hissetmemiştim. Samimiyeti, dürüstlüğü, yenilsem de vicdanımın rahat olmasını özledim. Burada biraz durmak isterdim. İçim hiç rahat değil. Müzik dinlemek, o an için rahatlatıyor ama müzik bittiğinde, kendimle baş başa kaldığımda, istemediğim hisler hemen yakalıyor beni. Kader gayrete aşıktır. Yeteri kadar gayret ediyor musun? Beynimin bir köşesinde hep sen. İçimin bir köşesi hep yara. Yarımız. Ne zaman tam oluruz, acaba tam olur muyuz bilmiyorum. Bilmeni, tamam bilemesen de hissetmeni istiyorum. Bir yağmurun altında yürümek istiyorum seninle. Karanlıkta oturmak istiyorum. Karanlığı benim kadar sev istiyorum. Benimle kaybol istiyorum. Hiçbir şey düşünmek istemiyorum o an. Beynimi kemiren bütün duygulardan sıyrılmak istiyorum. Beni anla istiyorum. Anlıyor musun? Gidelim buralardan, içimize dönelim. Zaman uzadıkça aramız açılıyor. Acıyan içimi sana açmak istiyorum. Müzik bitiyor, bitmesin. Kaç ömür daha bekleyeceğiz? Ben artık varmak istiyorum.

A1 Yolu / ODTÜ

Son Günlere Dair

6 Mart Çarşamba, 2019

Daha önce hiç girmediğim bir ortam. Daha önce bu hallerine şahit olmadığım insanlar. Doğru bildiklerimin çiğnendiği, kahkahaların atıldığı bir mekan. Benliğimi kaybediyorum bu çirkinliğin içinde. Ben neredeyim? 2 gün uzaklaştım kendimden. Yediklerim içtiklerim fayda etmedi, büsbütün zarar ziyan. Sen bu değilsin. Sen bu yüzden gelmedin buraya. İğreniyorum bütün bu olanlardan. Sahte gülücüklerden tiksiniyorum. Bu tutarsızlıklar, bu boşa giden zaman, bu rıza gösterilmeyen işler ve bu hayırsız vakitler beni benden çok uzaklaştırdı. Yoruluyorum.

12 Mart Salı, 2019

Çok şükür kendimi iyi hissediyorum. Başımı kaşıyacak vaktim yok. Şikayetçi değilim, iyi ki de yok. “O zaman bir işi bitirince hemen diğerine koyul.” Duvarları izleyerek dinlenemiyor insan. Bir işi bitirince, diğerine geçmeli emroulunduğu gibi. Beyin aktif dinleniyor bu şekilde. İnsanın ruhunu kemiren başka şeylere de vakit kalmıyor. Zamanın içini sağlıklı doldurmuş oluyoruz.

Allah bize güç versin, nefsimize yenilmeyecek irade versin. Diğer türlü kayboluyoruz, yok oluyoruz.

16 Nisan Salı, 2019

“Kendimi arıyorken olmaktan korktuğum yerdeyim, sendeyim.” Bir şeyler olacak gibi hissediyorum. Düşünüyorum, düşüncelerim beynimin duvarlarına çarpıyor. O kadar çok ihtimal var ki, o kadar çok çıkış yolu. Hangisinde sen varsın? Kaç kapıdan geçip sana ulaşacağım?

Çok yağmur yağdı dün. İnsanı ıslatmayan yağmur. Çok ıslandım. Yağmurun altında yürümeyi özlemişim. Tam ayrılacakken ben seni çok sevdim dedi. O kadar çok insan olmayan insan var ki burada, ben seni çok sevdim Kadir dedi. Yalan yok mutlu oldum. Yağmurun altında yürüdüm sonra, çok ıslandım.

“Yaşamak sana doğru uzanıp giden bir özleme dönüşüyor Anna.” Böyleydi sanırım. Hiç görmedim seni. Belki de gördüm bilmiyorum, vallahi bilmiyorum. Düşünüyorum sadece olur mu diye. Bir şeyler olacak, hissediyorum.

Giderken

#23

İstemeye istemeye kendime zarar veriyorum. Yapmamam gereken bir işi her seferinde yine yapıyorum. Maneviyatım yıkılıyor her seferinde. Her seferinde yeniden başlıyorum.
Çok yoruldum. Beynim duruyor sanki. Öğrenme kabiliyetimi yitiriyorum. Okuduğumu anlamakta çok zorlanıyorum. Bir insan bütün bunları bildiği halde her seferinde aynı işi neden yapar ki?
Canım sıkılıyor. İçim çok sıkılıyor. Yüzüm yok yeniden başlamaya. Ruhumu tamir etmek çok zor geliyor artık. Kurtulsam ya şu illetten, öyle güzel olacak ki her şey. İnşallah.

#23+1

Sevmek neydi? Bir insanı sevmek o kadar değerli bir duygu ki. Kim bilir neredesin, neler yapıyorsun. Değişmiyormuş bir insanın nasibi.
Bunu düşününce biraz rahatlıyorum. Kim bilir ne zaman ve nerede. Gel kurtar beni, düzlüklere çıkalım beraber. Göz aydınlığı olalım birbirimize.

Sonu Görünmeyen / ODTÜ

Gözlerinden Geçerek

Daha önce hissetmediğim duygular bunlar. İnsan ne yapacağını, nasıl hareket edeceğini şaşırıyor. İçini dinliyorsun ama için seni dinlemiyor. Ulaşmak istiyorsun ama ulaşamıyorsun. Anlatmak istiyorsun ama kelimeler nefesine takılıyor. İçimde bir dosta gidecek olmanın huzuru var, inşallah. Son günlerde biraz farklı olaylar oldu hayatımda. Kendimi dışarıdan seyredemedim, geçen zaman ile iç içeydim sanki. Her şey yolunda gibiydi, ‘ben bile yolundaydım’. Bilmediğim bir şehrin bilmediğim caddelerinde yürüyordum. Düşündükçe işin içinden çıkamıyordum, işinden içinden çıkamadıkça düşünüyordum. Zor. Gerçi ne zaman kolayları sevdik ki. Bir yola çıkacağım. Uzun bir yol. Uzun bir karar. Yorgunum. Allah’ım çok yorgunum. Merhamet et. Sen merhamet edenlerin en hayırlısısın. Gözlerim beni taşımıyor artık. Dünyanın en uzun akşamı. Gözlerimin içine bakıyor. Gözleri, gözlerimin içine bakıyor. Biraz daha devam etse bitecek sanki her şey. Açamayacağım bir daha gözlerimi. Yürüyemeyeceğim bir daha. Bu yorgunluk, bu uzaklık bana iyi gelmiyor.

Söylenilmeyen her şeyin farkında olmak, bilmiyorum iyi mi. Bütün anlatılmayanlar yanımda, bütün susulanlar benimle birlikte. Bir uykudan, bir rüyadan uyanmak bu kadar zor olmamıştı hiç. Görmüyor. Hissetmiyor. Bakmıyor. Bir kuş çizelim beraber, bir kuş. Yasına uçarmış ya kuşlar, sana doğru uçuralım. Zaman geçiyor. Dünyanın içindeyim ama değilim sanki. Ah be. Kimse kimsenin yüzüne bakmıyor artık. Kimse kimseye dingin bir ikindi olmuyor. Azalıyoruz, zamanımız azalıyor. Sona yaklaşıyoruz, sana yaklaşıyoruz. Bu duvarlar yabancı bana. Bu gözleri, bu sesleri tanımıyorum. Kendimi hiç iyi hissetmiyorum. Bu yolun sonu görünmüyor ama olsun, yürüyorum. Bir kalbimiz var ya bizim, onu bölüştürmeden, gözlerinden geçerek.

13-15 Şubat 2018