Kadir Gültekin – "Azınlık olmak iyidir."

ODTÜ / Bölükkaya

Ağır Ağır

Senin için özenle yazılmış o iki satır kağıdı arayıp bulamadığında anlarsın aslında işin işten geçtiğini, hiçbir şeyin artık eskisi gibi olamayacağını. Arkanı döndüğünde fark edersin o elin sana doğru uzanışını, bir nefes senden gayrı verildiğinde. Bir müziği, gözlerini kapatmak için açtığında anlarsın uykunun hiçbir şeye çözüm olmadığını, hayallerin birer birer karanlığa gömüldüğünde. İçinde bulunduğun muammayı bir fotoğrafa dakikalarca baktığında anlarsın, dibine kadar isteyip de ulaşamadığında. Bir insanı ağır ağır kaybettiğinde hatırlarsın verdiğin sözleri, aynı müzik beşinci kez çaldığında. Işıklı odalarda oturmaktan vazgeçtiğinde anlarsın ne demek istediğimi, aynaya baktığında kızarmış gözlerini gördüğünde. O inanılmaz yoğunluğun içine girip de kafanda sürekli aynı insan döndüğünde anlarsın ne hissettiğimi, buz gibi havada yorulmadan koştuğunda. Mesafelerin bir önemi var mı, ya da geçen zamanın? Sen cevapla. Kaybediyoruz.

4.9.17

Ne olduğunu bilmemek, ne olmadığını görmek.

Gece Gibi

Yirmi küsür gün olmuş buraya gelmeyeli. Babamla karşılıklı oturup muhabbet etmeyi çok isterdim, başım sıkıştığında arayıp fikrini sormayı da. Siyah beyaz fotoğraflardan seçemediğim o yeşil gözlerine bakmak isterdim.  Olmadı. Kendi gözlerimde babamı arıyorum şimdi. Hiç görmediği birini özler mi insan? Çok özledim. Bugün bu cümleyi ikinci defa kuruyorum. Önemli bir karar aşamasındayım. Kime danışmaya karar versem geri çekiliyorum. Hiçbir şey hislerime tesir etmiyor. Tam bu aşamada babama danışmak isterdim. Böyle zamanlarda içimden hep hayırlısı diyorum. Allah senin için böylesini hayırlı görmüş. Bu yazılmış senin için. Takdiri derk eylemeye çalışıyorum böyle düşününce. Çok unutkanım. Kafam hep başka yerlerde. Fiziki olarak bulunduğum yerin hakkını veriyor muyum bilmiyorum. Çok hata yapıyorum. Sormamam gereken sorular soruyorum. Bazen çok sinirleniyorum. Çok kızıyorum kendime sonra. Savaşlarım hep kendi içimle. Nereye kadar böyle devam edecek? Zaman daralıyor. Zaman sadece modern fizik derslerinde genişliyor. Yıpranıyorum öğrendiklerimden. Kaybediyorum. Zaten hiç kazanmamışım ki. Öyle zannetmişim sadece. O akşam öyle sorunca anladım. Gece uzuyor. Arkada hep aynı müzik. İnsan gece gibi olacak. Ümitsizliğe yer yok. Sorular kafamın içinde dönüp duruyor. Sorular ve cevaplar. Beyaz ne çok yakışıyor insana, en çok da sana. Olmadı. O derin uçurumdan düşüyorum şimdi. Bazen düşmek iyidir. Bazen düşmek acıtır. Bu sefer acıtıyor. Öyle olmasaydı daha iyi olurdu diyesim geliyor ama demeyeceğim. Bu tünel karanlık, içine girmeyince de görülmüyor. Görmüyorsun. Belki de hiç görmeyeceksin. Caddeler boş artık. Adım sesleri duyulmuyor. Sen böylesi daha güvenli diye düşünüyorsun, uzaklaşıyorsun. Sen uzaklaştıkça çarklar dönmeyi bırakıyor. Günler günlerin ardına bağlanıyor. İnsan aynalardan kaçıyor. Hayat bazı insanlara kendi ayakları üstünde durmayı erken öğretiyor. Işığa çok bakınca göremez oluyorsun, böyle zamanlarda biraz karanlık iyi geliyor insana. Ben galiba senin olduğun tarafa doğru çok baktım. Biraz karanlık, biraz gece iyi gelecek. Hoşça kal.

27.08.17

Sana ulaşmak isterim, zamanın tersine dönüp.